Vest-vrouwen

Vest-vrouwen

 

 

 

De afgelopen tijd is mij een bijzonder nieuw fenomeen opgevallen. In winkels, op een parkeerplaats, in een lunchroom of restaurant. Op een verjaardag of bij de yoga. De Vest-Vrouw. Een vrouw die bijna weggemoffeld is in een dik, warm, wollig vest. Dit specifieke vest komt in vele kleuren voor, maar meestal in zwart of in een beige variant. Alsof ze zich met dit fluffy kledingstuk afschermt, beschermt of afsluit.

 

 

In de tarot staat de kleur zwart ook voor afsluiten. Vasthouden en alleen dragen. Kijk maar naar de 5 van bekers, de persoon die alleen staat, omhuld in een lang zwart kleed, die zich sterk houdt, recht houdt en zijn verdriet alleen wil of lijkt te dragen. Een persoon die alleen het verdriet, de pijn, het schuldgevoel of wat verloren is aankijkt, durft te voelen, wanneer niemand het ziet. En tegen de buitenwereld zegt: ‘Ja hoor, alles gaat goed!’

 

 

 

 

Daar deed de vest-vrouw mij laatst aan denken. Zouden deze vrouwen zich willen beschermen met dit veel te grote XXL-vest? Of hebben ze misschien warmte, troost en steun nodig en ‘claimen’ ze dit (onbewust) met een warm vest?

 

 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook een vest-vrouw ben. Ik vind het ook erg hip.

 

 

Als ascendant Kreeft met daarin een Maan conjunct Saturnus plaatsing, heb ik bescherming nodig voor mijn (over)gevoeligheid. Als een antenne sta ik open en heb ik de neiging de emoties en energieën van anderen over te nemen en te gaan dragen. Vaak onbewust, vanuit ‘gewoonte’ en diep ingesleten, oude patronen van zorgen, over-verantwoordelijkheid en misplaatste loyaliteit en dienstbaarheid.

 

 

Dit diepe bewustzijn, dat ik dit onbewust doe en nodig heb, is er nog niet zo lang. Mijn lichamelijke signalen hebben mij hierop gewezen: zoals last van nek en schouders, wanneer ik de zorg van de kinderen of cliënten op mij nam. Of wanneer ik last kreeg van een drukkende spanning op mijn maag en een opgezwollen buik, wanneer ik te veel op mijn bordje had gehad, wanneer ik een situatie of emoties niet meteen kon verwerken of had weggeduwd. Langzaam werd een subtiel maar duidelijk patroon zichtbaar. Eentje met een duidelijke oorzaak en gevolg.

 

 

De laatste tijd besef ik dat ik mezelf steeds vaker geef wat ik nodig heb. Dat warme vest (waardoor ik, zonder erover na te denken,) beschermd de buitenwereld in ga, maar ook thuis, wanneer ik me met kruik, warmtekussen en een spinnende kat nestel op de bank met een warme kop thee.

 

 

 

 

Dat biedt troost. Dat geeft steun. Dat geeft letterlijk warmte. Maar laat me tegelijkertijd beseffen, dat ik die dag te veel gedragen heb. Mezelf niet genoeg heb afgeschermd of onvoldoende bij mezelf ben gebleven. Dat ik geen hulp heb gevraagd, terwijl ik die wel nodig had. Niet gestopt ben met werken, toen ik moe werd. Ja heb gezegd, terwijl mijn lichaam duidelijk nee zei. Spontaan zei: ‘ik doe dat wel’, terwijl mijn agenda en wasmand genadeloos uitpuilden. Ineens werd mijn vest mijn bewustzijnssignaal!

 

Terug naar de vest-vrouw. Ben jij ook een vest-vrouw?

 

Draag jij (onbewust) ook te veel van anderen? Voel jij je voor alles en iedereen verantwoordelijk? Ben jij degene die regelt, krachtig is en ondanks alles toch rechtop blijft staan? Iemand die hunkert naar troost, steun en warmte, maar hier niet om durft te vragen? Iemand die achter de schermen alles regelt en daar weinig waardering voor krijgt? Ook vaak ‘ja’ zegt en daardoor ‘nee’ tegen zichzelf?

 

 

Sta hier dan eens bij stil, wanneer jij je weer in je warme, XXL-vest wikkelt en verstopt. Of misschien verdwijnt in een dikke, warme, pluizige sjaal of omslagdoek. Wat heb je echt nodig? Waar ben jij over je grenzen heengegaan? Waar doe je jezelf nog (onbewust) tekort? En misschien kom je tot de conclusie, dat je het gewoon een comfortabel en mooi vest vindt en dat is ook oké.

 

 

Herken je je wel, weet dan dat je niet alleen bent en dat er veel vest-vrouwen zijn, die net als jou, te veel geven, dragen, overnemen en regelen. Ten koste van zichzelf. En die daardoor ook wat levensvreugde kwijt zijn geraakt.

 

 

Ik ben er in ieder geval wel één en totdat ik het zelf kan, laat ik het vest het voor mij doen. Ik ontdek steeds meer tools, die mij helpen en beschermen in dit proces. Zo draag ik een bergkristal om mijn lichaam en energie te beschermen en in balans te houden. Werk ik in duidelijk afgekaderde blokken met micro-pauzes en zet ik in de ochtend al een duidelijke intentie voor die dag (en een beschermcirkel om mij heen). Ik start de dag bewust met een zelfgemaakt gebed en sluit het zo ook weer af, voor ik ga slapen.

 

 

Ik maak iedere dag tijd vrij voor een rustige wandeling of een online yin yoga sessie. Ik geef mezelf de ruimte om mijn planning los te laten, wanneer mijn lichaam hierom vraagt. Of om mezelf tijd te geven ja of nee te zeggen op een uitnodiging. En lukt iets niet, dan neem ik mezelf dit steeds minder kwalijk.

 

 

Ik ben er nog niet hoor, maar stap voor stap groei ik in mijn proces, samen met mijn vest.

 

 

Misschien kunnen wij vest-vrouwen er voor elkaar zijn, elkaar ontmoeten in deze herkenning. En wil je dat niet (meer) alleen doen, dan loop ik graag met je mee tijdens mijn nieuwe 1 op 1 traject ‘Thuiskomen bij Jezelf’.

 

 

Voel maar of de vest-vrouw in jou, de vest-vrouw in mij herkent en wie weet, reizen we binnenkort samen verder als vest-vrouwen-in-crime!

 

 

En kom jij binnenkort een mede-vest-vrouw tegen, toon haar dan wat begrip, troost of steun, want wellicht doorloopt zij hetzelfde pad als jij of spiegelt ze precies, wat jij in jezelf mag zien en wat jij jezelf kunt gaan geven: met of zonder vest.

 

 

Veel warmte, steun en troost gewenst,

 

 

Liefs, Esther