Je eigen pad lopen

 

Je eigen pad lopen

 

Soms verdwijn ik helemaal op Pinterest. Dan dompel ik mezelf onder in prachtige plaatjes, mooi quotes en zinvolle tips voor Hsp’ers of selfcare. Zowel de heks, de priesteres, de kruidenvrouw, de schrijfster èn de make-up en wijnliefhebber in mij, ontwaken dan een kort moment, wanneer ik de tijd in deze app compleet verlies.

 

Ook moet ik soms hartelijk lachen, tot de tranen over mijn wangen rollen, omdat ik echt helemaal stuk ga om dansende kippen met zonnebrillen op salsamuziek of een kat die werkelijk iets onmogelijks doet en toch op zijn pootjes terecht komt. Humor die niet iedereen begrijpt… en dat is helemaal oké.

 

Tijdens zo’n heerlijk verliesmoment op Pinterest, kwam ik deze afbeelding met tekst tegen: ‘Not everyone will understand your path. Walk it anyway.’ Bam! Die kwam binnen. Niet alleen omdat ik vossen altijd prachtdieren heb gevonden, maar omdat deze korte zin precies weergaf, wat ik mijn hele leven al doe. Dat inzicht sloeg in als een bom.

 

Ik ben al mijn hele leven geïnteresseerd in astrologie, tarot & numerologie, spiritualiteit en Engelen. En terwijl mijn leeftijdsgenoten in de jaren 90 gingen studeren of werken, verdiepte ik mij in alles wat met persoonlijke groei en ontwikkeling te maken had. Ik koos na de Havo een ‘reguliere’ studie, maar dat was het niet. Ook een baan als secretaresse en administratief medewerker bleek niet bij me te passen. Ik voelde me echt anders, want wat kon ik wel? Waar werd ik wel blij van?

 

Klasgenoten in mijn jeugd hadden hobby’s zoals hockey, voetbal of tennis (mijn ouders en broer waren vroeger altijd op de tennisbaan te vinden in de weekenden. Daardoor waren er mensen die niet eens wisten dat mijn ouders ook nog een dochter hadden of mijn broer een zus…!) Ik had er helemaal niets mee en was er nooit!

 

 

 

Mijn eerste liefde als kind, waren sprookjes. Urenlang luisterde ik verhalen op Lp’s met een koptelefoon op en las ik uren alle sprookjesboeken die ik had of leende bij de bieb. Ik kon er geen genoeg van krijgen en nu nog steeds vind ik het prachtige verhalen, met veel diepgang en metaforen. Niet de zoetsappige Disney variant, maar de rauwe Grimm en Andersen-varianten. Ik kon in die verhalen helemaal verdwijnen; ik ‘begreep’ ze toen al op zielsniveau.

 

Later zonderde ik mij vaak af op mijn slaapkamer, tussen de posters van de Dolly Dots en later van Madonna en mooie fotomodellen. Mijn favoriete muziek aan op een heuse stereo-installatie of walkman op mijn hoofd, gedoken in boeken of tijdschriften.

 

Ik was zelfs jarenlang geabonneerd op de Flair, niet wetende dat ik daar jaren later zelf horoscopen voor zou gaan schrijven!

 

Ik was als jong meisje liever creatief dan sportief en in mijn tienerjaren dol op mijn agenda. Niet alleen om te plannen (love-it) maar om hier ook een waar kunstwerk van te maken. Met stickers, kleurtjes en plaatjes uit de Popfoto. Ik ontwierp kleding voor mijn barbies of knipte modellen uit de dikke Wehkamp-catalogus en maakte hier zelf een magazine van.

 

 

 

Ik deed een tijdje aan jazzballet en ik verkleedde me graag met hakken en kleding van mijn moeder en danste de videoclips van Madonna na voor de spiegel op mijn slaapkamer. Allemaal niet per sé het doorsnee leven van de gemiddelde tiener in de jaren 80.

 

Heel eerlijk, ik had ook niet veel aansluiting, hoewel ik graag naar school ging. Ik was en ben altijd leergierig geweest, alleen zat ik niet in een fijne klas op de basisschool. Dat ik andere hobby’s en interesses had, hielp niet mee. En toch hield ik me eraan vast. Verhalen en muziek waren voor mij in die tijd (en eigenlijk nog steeds!) manieren om uit de harde werkelijkheid te stappen. Weg te dromen in mijn fantasiewereld van Elfen, prinsen op het witte paard en prachtige sprookjesbossen.

 

Na de Havo bleef ik zoekende. Mijn waaromvragen bleven rondspoken en tegelijkertijd moest ik toch een baan of studie vinden… Dat deed iedereen om mij heen. Ik kan je zeggen: ik heb echt veel baantjes gehad! Van secretaresse bij een accountantskantoor, tot medewerker in een dierenwinkel. Van broeken vouwen in een Jeanswinkel, tot het verkopen van make-up op thuisparty’s. Van hostess op beurzen, tot werken als administratief medewerker bij de Belastingdienst (ja… echt waar). Ik ben zelfs Frau Antje geweest in Duitsland, om in volledig ‘Hollands tenue’ Nederlandse kazen aan te prijzen op Duitse markten. Ik kan je zeggen: houten klompen zijn zeer comfortabel om te dragen!

 

 

Nadat ik op 20-jarige leeftijd terecht kwam bij een astroloog, via een collega, vond ik eindelijk wat ik zocht. Mijn hart maakte letterlijk een vreugdesprongetje van herkenning en enthousiasme. De rest is history zullen we maar zeggen…

 

Terug naar de quote… Toen ik dit las herkende ik mezelf volledig hierin. Mijn weg vanuit mijn jeugd naar het hier en nu. Ik heb altijd een andere weg gekozen. ‘Gekke’ of ‘niet alledaagse’ hobby’s en interesses gehad. Niet altijd de geijkte paden bewandeld. Ik was niet in een hokje te plaatsen en dat heeft me ook veel gekost (een pestverleden op de basisschool, weinig begrip en herkenning van anderen en geen grote vriendinnengroepen). En toch wilde en kon ik niet anders, dan dit pad bewandelen. Mijn persoonlijke, unieke pad. Wat anderen er ook van zeiden of vonden.

 

De roep van mijn ziel was sterker en wat de massa ervan vond, werd steeds minder belangrijk. Ik ging alleen naar een astrologie-workshop, al was ik de jongste daar. Ik gaf me alleen op voor een spirituele rondreis naar Engeland, ook al wist ik niet wie mijn reisgenoten waren. Ik startte met een Sjamanistische jaartraining, zonder enig idee wat ik zou gaan ervaren.

 

 

Dus dit plaatje, the lonely fox, en bijbehorende tekst, raakte me in mijn ziel. Maakte me zowel emotioneel als trots. Want ik ben wel al die jaren trouw aan mezelf gebleven, ondanks alles. In tijden, dat aanpassen om erbij te horen, veel gemakkelijker zou zijn geweest. Ik meer vriendinnen had kunnen hebben. Of niet raar werd aangekeken op een feest, wanneer ik zei dat ik astroloog was.

 

Deze vossen-afbeelding met quote prijkt nu al maanden op mijn mobiel. Zodat ik ‘m iedere dag zie. Dan herinner ik me weer aan het feit dat ik trots mag zijn, dat ik steeds weer mijn eigen weg bewandel. Hoe moeilijk of eenzaam soms ook.

 

Ik word iedere dag blijer en trotser op mezelf, wanneer ik in de spiegel kijk. Dat heeft misschien ook met mijn leeftijd te maken. Mijn chiron-return als 50-jarige.

 

Ik ben er echt nog niet, maar iedere dag word ik meer wie ik werkelijk ben. Doe ik waar ik echt blij van word en waar ik voldoening uit haal. Durf ik steeds meer nee te zeggen of verplichtingen af te slaan. Ik doe steeds vaker waar mijn hart van gaat zingen, ongeacht wat anderen van mij vinden, want ik heb inmiddels geleerd om meer van mijzelf te houden. Dichter bij mezelf te blijven en dat is wat telt.

 

Ik loop mijn eigen pad…. Die niet iedereen zal begrijpen… Maar ik loop hem toch.

 

 

Mijn vraag aan jou: bewandel jij (echt) je eigen pad? Ook al begrijpen anderen dit niet?

 

Je hoeft deze niet meteen te beantwoorden. Laat de vraag eens landen, een tijdje met je meereizen, bezin erop en doe er je voordeel mee.

 

Misschien kom je zo thuis bij jezelf. Ik ben er steeds dichterbij.

 

Liefs,

 

Esther