Het Boek

Het Boek – geschreven door Esther van Heerebeek

 

De geur van oud papier, geleefde levens, verlangen en hoop, zweven door mij heen, wanneer ik met de bibliothecaresse door de indrukwekkende King’s Library Tower loop. Deze plek voelt op een onverklaarbare manier als thuis, al ben ik hier nog nooit geweest. Dit herken ik, al ken ik die mensen niet, die gebogen onder gedempt licht, verweven zijn met hun boeken. Gezichtsuitdrukkingen die niet te lezen zijn, maar voelbaar iets aanroeren in hun ziel.

 

 

Ik was verbaasd, en ook weer niet, toen de bibliothecaresse mij aankeek en naar mij toeliep, terwijl ik de mist en regen van die ochtend van mij af probeerde te wrijven en nog aan het landen was in deze prachtige, oude plek.

 

 

Fluisterend kwam ze voor me staan, een vriendelijk en wijs gezicht en een vage geur van lavendel die haar had gevolgd en die mij direct aan mijn oma liet denken. ‘Kom’, zei ze, ‘er ligt hier een boek dat nooit is uitgeleend. En het wil gelezen worden.’ Een zachte rilling gleed door mij heen en ik kon niet anders dan haar volgen. Iets in mij riep zacht, fluisterde, dat dit juist was.

 

 

Niemand leek ons te zien, terwijl wij door de centrale hal van de Library naar een donkere, massief eikenhouten deur liepen, achter in de bibliotheek. Een Gotische gevormde deur, die sporen bevatte van eeuwen en eeuwen. Diepe groeven en onregelmatige houten planken.

 

 

De bibliothecaresse had een grote sleutelbosring in haar hand geklemd en bevatte een zevental massieve, zware sleutels. Allemaal anders van vorm en formaat. Feilloos wist ze, welke bij deze deur hoorde. Ik liet mijn hand zacht over de deur glijden, en beelden van vervlogen tijden dansten voor mijn geestesoog.

 

 

Ik haalde diep adem, keek nog even achterom en de mensen aan de tafels met flakkerende lampjes, de onregelmatige stenenvloer, de torenhoge boekenkasten die uitpuilden van kennis en wijsheid, leken te vervagen als een droom in de ochtend.

 

 

Ik voelde dat de ruimte achter deze deur mij riep, al wist ik niet wat mij te wachten stond. Ik gaf mij over aan het diepe verlangen (of misschien wel een oude herinnering). Aan deze bijzondere ruimte en dit geheimzinnige, nooit uitgeleende boek.

 

 

De deur kraakte toen het koperen slot opensloeg en werd geopend, alsof het een zucht van verlichting slaakte. Behoedzaam liepen we via een wenteltrap naar beneden. Deze ruimte leidde naar een kelder, die ouder moest zijn dan de tijden die in geschiedenisboeken beschreven stonden. Hier was het koel, kalm, donker, maar we waren niet alleen. Alsof de bedompte muren met hier en daar wat mos, de ietwat vochtige, robuuste stenen traptreden, herinneringen zuchtten. Spraken zonder woorden. Opnieuw gleed er een verfijnde rilling over mijn ruggengraat en bekroop met het gevoel, dat ik hier eerder was geweest.

 

 

 

 

De bibliothecaresse zei niets, terwijl we naar beneden daalden, verder en verder. Dieper en dieper. Ze had alleen haar sleutelbosring en een zaklampje bij zich, die soms angstaanjagende schaduwen creëerden op de massieve muren zonder ramen.

 

 

Plots stonden we voor een ruimte. Eenzelfde deur als bovenaan de wenteltrap, alleen hier met een oud bronskleurig metalen plaatje verstopt achter stof. Met haar mouw veegde de bibliothecaresse het stof weg en de woorden ‘het archief van de King’s Library Tower’ kwamen tevoorschijn. De bibliothecaresse opende ook deze deur weer op behendige en bijna geruisloze wijze en liet mij nu vooroplopen.

 

 

Ze zette de zaklamp in een houdertje op een tafel in het midden van het archief, en dat was genoeg om deze koepelvormige, stenen ruimte, van voldoende licht te voorzien. Ik merkte dat ik mijn adem inhield. Zo onder de indruk was ik van deze, mysterieuze en onbekende ruimte. Waar ik nog nooit van had gehoord, en toch ergens, diep vanbinnen, me zo bekend voorkwam. Het verwarde mij een beetje, want ik voelde me te veel hier (‘wie ben ik om op deze magische plek te mogen zijn?’) en tegelijk precies op mijn plek.

 

 

De grote kasten bevatten oude boeken, exemplaren die de tand des tijds hadden doorstaan. De boekenplanken zakten een beetje door vanwege het gewicht dat ze moesten dragen. Ik rook het heerlijke perkament, de lichte, ietwat doordringende geur van inkt, vermengd met de koele, mossige en beetje muffe geur van hout en steen.

 

 

De bibliothecaresse nam opnieuw een sleutel van haar sleutelbos en opende daarmee krakend een lade, in één van de zes boekenkasten die deze ruimte rijk was.

 

 

‘Kom hier’, zei ze met een kleine glimlach op haar vriendelijke gezicht, en wuifde met haar hand dat ik dichterbij moest komen. Ik keek in de stoffige lade en daar lag een prachtig, dik bewerkt boek. Een dieppaarse, lederen cover, beslagen met goudkleurige hoeken en symbolen. Het leken runen of sigils zover ik er verstand van had. Deze was met liefde en aandacht door een ambachtsman gemaakt. Dat zag je. Dat rook je. Dat voelde je.

 

 

Maar….. hoe bizar… geen titel!

 

 

Ik pakte het boek teder als een baby op en het voelde zwaar. Ik twijfelde of ik dit bijzondere exemplaar uit de lade mocht halen, maar de bibliothecaresse knikte aanmoedigend met een geheimzinnige, twinkelende blik in haar ogen.

 

 

Het boek was echt zwaar en rook naar wijsheid, vervlogen tijden en mystiek. Ik legde het boek voorzichtig op het eenvoudige, houten tafeltje, waar de bibliothecaresse de zaklamp op had gezet. Er stond een klein houten krukje bij.

 

 

Ik ging voorzichtig op het krukje zitten en opende het boek heel behoedzaam, alsof het zomaar uit elkaar kon vallen. Toch was dat niet zo. Natuurlijk niet. Het was stevig. Gevoed met liefde en aandacht. Gegrond op de houten tafel.

 

 

Ik vroeg me af waarom ik dit mocht doen? Dit mysterieuze boek mocht zien en aanraken; maar de blik van de wijze bibliotheekvrouw, zei me, dat het goed was. Ik opende de dikke paarse kaft en ik was wederom verbaasd…

 

 

De dikke warm gele perkamenten bladzijden waren namelijk allemaal leeg!

 

 

Verwonderd keek ik naar de bibliothecaresse, die met een lieve glimlach haar handen voor haar hart had gevouwen en zei: ‘Dit boek is nooit uitgeleend, omdat deze nog geschreven moet worden. En jij bent de enige die dit boek kan schrijven, voordat het door anderen gezien en gelezen kan worden’.

 

 

Haar woorden landden zacht en helder in mijn hoofd en hart. In een diep weten. Een helder herinneren.

 

 

Dit was het moment waar ik op had gewacht, terwijl ik niet wist dat ik hierop wachtte. Dit was het moment waarop alle paden, die ik tot nu toe had bewandeld, duidelijk werden. Die mij naar dit moment hadden geleid.

 

 

Hier en nu.

 

 

Alle paden en momenten in mijn leven van pijn, liefde, fouten en al die situaties van verdriet, onmacht en onzekerheid…. Ik had toch mijn levensweg vervolgd. En het moest hier eindigen…. Of juist beginnen.

 

 

Uit het niets, en toch heel natuurlijk, stonden ineens naast mij, op het tafeltje, een witte zwanenveer en een potje met inkt. Ik keek op om de bibliothecaresse te vragen waar het vandaan kwam… Maar ze was weg. Geruisloos verdwenen uit de ruimte, waar ik mij zo thuis voelde. Een ruimte van belofte. Een nieuw begin. Een plek waar ik mijn boek kon gaan schrijven. Een boek dat uiteindelijk gelezen en uitgeleend kon worden. En het was helemaal oké dat de bibliothecaresse weg was gegaan.

 

 

Want ik kon dit alleen. Ik had alles in en bij mij, om een begin te maken. En dit was mijn ruimte… Dat voelde ik zo helder als de eerste zonnestraal in een nieuwe dageraad.

 

 

Ik ademde een keer langzaam diep in en uit, sloot mijn ogen, legde het boek open op de eerste pagina, pakte de ganzenveer, doopte die behoedzaam in het potje en begon te schrijven…..

 

 

 

 

 

Wil je dit verhaal liever beluisteren? Ga dan naar deze link: Het Boek audioverhaal