Brief uit Het 12e Huis – Muziek als boodschapper van jouw Ware Kleuren

 

Lieve jij,

 

Ik kan niet zingen en speel geen muziekinstrument. En toch is muziek al mijn hele leven een troost, een inspiratie en een boodschapper. Een onmisbaar iets dat mijn leven op vele lagen verrijkt.

 

Vroeger thuis stond altijd muziek aan. Uit de zwarte Akai‑stereo‑installatie waar ik vaak naar sprookjes luisterde, stroomden ook populaire hits uit de 60’s. Die waren zowel bij mijn ouders als bij mij favoriet en dat is voor mij de basislaag geweest. En nog steeds.

 

Ik luisterde de muziek niet alleen, ik vóélde haar ook. Het deed iets met me. Het troostte me. Liet me veilig voelen. Vooral in tijden dat ik me alleen voelde. Anders. Onbegrepen.

 

Songs zoals Cry to Me van Solomon Burke, Hurt van Timi Yuro en These Arms of Mine van Otis Redding raakten mijn ziel. Toen. Nu. Of The Ballad of Lucy Jordan van Marianne Faithfull en Non, je ne regrette rien van Edith Piaf. Vrouwen die het leven geleefd hebben. De diepste dieptes en hoogste hoogtes hebben gekend. Die zingen met een rauw randje vanuit het diepst van hun hart.

 

The Power of Love van Frankie Goes to Hollywood. Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler…

 

Stuk voor stuk nummers die me blijven raken, mij een boodschap sturen vanuit de verleden tijd en die exact lijken te kloppen met mijn huidige werkelijkheid. Niet allemaal ‘hippe’ songs. Wel authentieke, echte songs, die mij diepgaand beroeren.

 

Mijn huidige werkelijkheid is een fase van herijking. Steeds meer durven zijn wie ik werkelijk ben. Ook niet anders meer kúnnen, omdat mijn lichaam anders direct protesteert. Dat is niet alleen een verhaal van nu. Dat is iets wat ik al mijn hele leven herken. En precies daarin was muziek mijn begeleider. Mijn boodschapper. Mijn therapie.

 

 

De droom: op een vreemd podium

 

Vannacht had ik een droom.

 

Ik bevond me in de coulissen met een groep mensen die allemaal druk bezig waren met de voorbereidingen van het Songfestival. Mensen pasten kleding, liepen nerveus en gehaast door elkaar heen en repeteerden een tekst.

 

Ik stond er ietwat verloren bij. In een diepblauwe off‑shoulder glitterjurk, die ik nooit zo zou dragen. Een kleur die totaal niet bij me past. Opzichtig en veel te aanwezig.

 

Nerveus zocht ik mijn manager, die nergens te vinden was. Ik moest een liedje zingen, waarvan ik nu al niet meer wist hoe het ging. Ik vergat de tekst keer op keer. Toen ik eindelijk mijn manager zag, vroeg ik hem de tekst te printen, zodat ik die op het podium kon gebruiken. De printer was kapot.

 

Intussen begon het mijn tijd te worden om op te gaan. Ik zocht mijn spullen bij elkaar, althans… dat probeerde ik. Ik vond mijn kluisje niet. Ik kwam er niet bij.

 

 

 

De ommekeer: True Colors

 

Ineens bedacht ik: als ik nu eens een ánder liedje zing? Een liedje waarvan ik de tekst wél ken? Girls Just Wanna Have Fun van Cyndi Lauper kwam bij me op. Die tekst kende ik. Maar het voelde niet meteen als passend voor een Songfestival.

 

En toen wist ik het: True Colors van Cyndi Lauper.

 

Ik kreeg het warm en het raakte me. Dat ging ik doen.

 

Later keek ik naar mezelf op het podium, vanachter de coulissen. Naar een krachtige Esther, in andere kleding. Casual. Los. Bevrijdend. Passend. Een Esther‑variant die toonde wie ik werkelijk was. Net als het lied.

 

En toen werd ik wakker.

 

Ik móest deze droom meteen opschrijven. Ik voelde dat dit een belangrijke boodschap was. Ik zette het liedje aan op Spotify en las de songtekst. Het ontroerde me diep.

 

Deze tekst was als een troostende deken van (h)erkenning. Alsof ik toestemming kreeg van mijzelf én van het Universum om mijn ‘Ware Kleuren’ te tonen.

 

En de drum bij de opening en sluiting van deze song…

 

Zelf gebruik ik mijn sjamanistische drum om mijn werk energetisch te openen en te sluiten. Dat helpt mij te begrenzen, te beschermen.

 

Ik was diep onder de indruk van al deze synchroniciteit die op zomaar een ochtend, op zomaar een dag, vanuit mijn diepe onbewuste naar boven kwam borrelen.

 

 

 

 

Anders durven zijn in een wereld van normaal‑doen

 

Eerlijk? Het is niet altijd makkelijk om je Ware Kleuren te tonen in een wereld die vooral om eenheid en herkenbaarheid vraagt. Ik denk dat Cyndi Lauper dat in de 80’s kon beamen.

 

We leven in een wereld waar veel mensen volgens een sociaal verwachtingspatroon hun leven leiden of dingen doen ‘omdat het zo hoort’ of ‘omdat het nu eenmaal altijd zo is gegaan’. Omdat we gewoontedieren zijn. Diep gedreven door (oude) (familie)patronen en overtuigingen. Of we dat nu bewust zijn of niet.

 

Het is (vaak) de werkelijkheid die je om je heen ziet.

 

En authenticiteit… wie de kop boven het maaiveld durft te steken, een andere mening heeft, anders durft te zijn, wordt nog steeds, anno 2026, niet altijd geaccepteerd.

 

Lang was ik ook zo. Wilde ik ook zoals ‘alle anderen’ zijn. Om erbij te horen. Om niet buiten de ‘boot’ te vallen. Niet af te wijken. Niet afgewezen te worden. Niet als anders bestempeld te worden. Veilig te zijn.

 

 

Terug naar mijn eerste liefde

 

Dat ging al ‘mis’ toen ik ongeveer 25 jaar geleden het astrologie‑pad koos. Ik gedijde niet als administratief medewerkster of schoonheidsspecialiste. Daar week ik al af van de norm.

 

Toch was mijn verlangen, mijn nieuwsgierigheid, mijn honger naar kennis en inzicht groter. En ondanks dat ik me vaak aanpaste, was dit een deel van mijn innerlijke waarheid die ik leefde. Erbij. In mijn vrije uurtjes. Naast het werk, gezin en huishouden wat ‘wél’ belangrijk was.

 

Begrijp me niet verkeerd: mijn gezin en thuis IS heel belangrijk in mijn leven. Mijn thuis, mijn liefde, mijn basis. Een partner en moeder die veel van ze houdt.

 

Maar dat is slechts een deel van wie IK BEN. Als individu. Als ziel. Als Esther.

 

En dat is sinds 2025 flink gaan schuren. Lichamelijke klachten. Minder astrologisch werk. Minder aanmeldingen voor mijn astrologie‑, tarot‑ en numerologielessen. Ik voelde me lange tijd moe. Leeg. Inspiratieloos.

 

Ik ben daarom teruggekeerd naar mijn eerste liefde: de astrologie. Ben me er verder in gaan verdiepen.

 

Ooit begon deze weg met mijn vraag: WIE BEN IK? Die vraag wilde ik opnieuw aan mezelf stellen. In deze levensfase. Het jaar waarin ik 50 werd en me echt verloren en stuurloos heb gevoeld. Het oude werkte niet meer, terwijl zich nog niets nieuws aandiende waar ik van ‘aan ging’.

 

 

 

De Mystieke Verhalende Priesteres

 

In die zoektocht ontdekte ik de zogenaamde vaste sterren en de graden van de astrologie, die een verdiepende betekenis hebben. Een laagje dieper in de duiding van je geboortehoroscoop. En ik was er stil van.

 

Ik dacht dat ik inmiddels wel alles gelezen had over astrologie en het duiden van een geboortehoroscoop… Maar het kon nog dieper.

 

Stap voor stap, inzicht voor inzicht, graad bij graad, ster bij ster ontvouwde zich een verhaal van een vrouw. Een vrouw die ik herkende, maar al 50 jaar grotendeels verborgen had gehouden.

 

Onder overtuigingen, pijnlijke ervaringen, ‘dat kun je niet maken’, ‘bescheidenheid siert de mens’ lag ze begraven. Maar nu niet meer.

 

Ik herkende haar meteen: de Mystieke Verhalende Priesteres. Dáár was ze. 

 

En het was meteen duidelijk. Zonder woorden. Maar op zielsniveau voelde ik haar. In mijn lichaam.

 

Dit is thuiskomen bij mezelf. Dit is WIE IK BEN, naast de ‘rollen’ die ik dagelijks speel.

 

Zij is dit jaar herboren in mij en ze heeft plannen voor me. Ik loop al over van inspiratie en liefde om haar steeds meer te belichamen. Maar wel in mijn tempo, in mijn ritme, en binnen wat mijn sensitieve zenuwstelsel aankan. Een les die zij mij ook heeft geleerd.

 

Kiezen voor mezelf (en voor de vrouwen vóór mij)

 

Daarom heb ik iets gedaan wat mij uit mijn oude verwachtingspatroon haalt van: ‘dat kun je toch niet maken?’

 

Ja. Dat kan ik niet alleen ‘maken’, mijn hart verlangt ernaar. Het heeft zich al lang genoeg moeten verbergen. En dus ga ik HET DOEN.

 

Van 1 t/m 5 juni ga ik op een zelfgeorganiseerde Priesteressen‑retreat. In een natuurhuisje. Naast kippen, koeien, paarden en slechts 100 meter lopen van het bos.

 

Dit wordt de start van mijn Priesteressen‑leven. Ik ga in deze nieuwe fase van mijn leven stappen. Dit veld van verhalen. Ik ga verhalen ontvangen en opschrijven.

 

Dat doe ik door iets te doen wat ik normaal gesproken niet zou doen. Wat mijn moeder en mijn oma’s nooit zouden doen: kiezen voor jezelf.

 

Worden en durven zijn wie je werkelijk bent, ongeacht wat ‘anderen’ daarvan vinden. Je gezin een weekje ‘achterlaten’ en het ‘ze zelf laten redden’.

 

Zij konden het niet. Mochten het niet. Daarom doe ik het voor hen. En voor jou.

 

Omdat ik als Verhalende Priesteres mijn Ware Kleuren kan belichamen en ze misschien, heel misschien, een inspiratie voor jou kunnen zijn.

 

Voor jou: om óók te worden wie jij bent. En om de kracht en het verlangen te vinden om jóuw Ware Kleuren te tonen.

 

 

Extra bij de nieuwsbrief

 

Hierbij mijn persoonlijke playlist van nummers die mij keer op keer raken. Misschien inspireert het jou ook?

 

 

Of nog beter: maak jouw eigen muzieklijst met songs die jou diep raken. Zodat je ze kunt luisteren wanneer jij het nodig hebt.

 

Liedjes die je herinneren aan wie je bent, je troosten of precies lijken te zeggen wat jij op dat moment voelt. Maak jouw eigen ‘True Colors’-playlist. Met songs die jou troosten, raken of herinneren aan wie je werkelijk bent.

 

Playlist op Spotify van Esther’s nummers:

Esther’s True Colors playlist

 

 

Nog een inspiratie: de songtekst van Cyndi Lauper’s True Colors. 

 

 

Songtekst – True Colors (Nederlandse vertaling)

 

Jij met de droevige ogen
Wees niet ontmoedigd
O, ik besef het
Het is moeilijk om moedig te zijn
In een wereld vol mensen
Je kunt het allemaal uit het oog verliezen
En de duisternis in jou
Je kunt je zo klein voelen

 

Maar ik zie je ware aard
Doorschijnend
Ik zie je ware aard
En daarom hou ik van je
Wees dus niet bang om ze te laten zien
Jouw ware kleuren
Ware kleuren zijn prachtig
Als een regenboog

 

Laat me dan een glimlach zien
Wees niet ongelukkig
Ik kan me niet herinneren
Wanneer ik je voor het laatst zag lachen

 

Als deze wereld je gek maakt
En je alles hebt gedragen wat je kon verdragen
Bel me dan op
Omdat je weet dat ik er zal zijn

 

En ik zal je ware aard zien
Doorschijnend
Ik zie je ware aard
En daarom hou ik van je
Wees dus niet bang om ze te laten zien
Jouw ware kleuren
Ware kleuren zijn prachtig
Als een regenboog

 

 

Vertel eens… wat zijn jouw Ware Kleuren?

 

 

Liefs,

Esther