Stille stemmen in geur – geschreven door Esther van Heerebeek

Een echo van natte geur, een hint van kaneel en een vleug pas gewassen was, stromen door mij heen, terwijl ik door het steegje loop. Klinkers glanzen in de ochtendzon die voorzichtig haar schijn door het wolkendek probeert te duwen. Wie gaat het winnen, de zon of de regen? Of wordt het een subtiele geurmix van dauw en zonnebrandcrème?
De steeg is nog steeds vrij donker, slaapt in de schaduw door de omlijsting van de hoge huizen. Een melodie bereikt mijn oor, in een taal die ik niet versta. Maar het voelt vol van liefde, belofte en warmte. En van verleden.
Ineens ben ik niet meer alleen. In de steeg verschijnt een gedaante, een schaduw. Een gemanifesteerde herinnering. Aan een eindeloze avond, verdwaald in een vreemde stad.
De vriendelijke onbekende die mij de weg wees door in gebaren te spreken. Hij ruikt naar tabak, een zweem aftershave en een bescheiden, krachtige mannelijkheid. Lachrimpels bereiken zijn ogen voor deze op zijn lippen gevormd zijn. Zijn karakter getekend in zijn zongebruinde huid. We begrijpen elkaar, zonder woord, zonder tekst. Een symfonie van geur, vreemde taal en dienstbaarheid. Een herinnering als een specerij dat niet mag ontbreken in een gerecht.
We hebben slechts een ogenblik met elkaar gedeeld, in een oogwenk was het voorbij. Maar hier, nu, is deze verschijning weer tevoorschijn getoverd door melodie en geur en ben ik 26 jaar terug in de tijd. Een kort moment waarin geur zorgde voor vertrouwen, de juiste weg en precies de plaats waar ik op dat moment moest zijn.
Is dit een teken?
Dat ik hier, precies hier, nu ook moet zijn?
Wil je dit verhaal liever beluisteren? Ga dan naar deze link: Stille stemmen in geur